Behandel mensen in de bijstand met respect en stimuleer betaald werk

De textielcrisis veroorzaakte een sociaaleconomische ramp in Twente/Enschede. In de jaren 60 en 70 van de vorige eeuw sloten bijna alle textielfabrieken hier hun deuren en was massawerkloosheid het trieste gevolg. Duizenden textielarbeiders verdwenen in een uitkering en velen kwamen daar nooit meer uit.
Sinds die treurige periode is in Enschede het aantal mensen met een bijstandsuitkering hoog tot zeer hoog. Ook in perioden dat het economisch beter gaat, zoals nu, zijn er helaas te veel inwoners die moeilijk of zelfs helemaal niet aan betaald werk kunnen komen. Enschede heeft op dit moment rond de 7000 bijstandsgerechtigden.

Ik vind dat de gemeente, de politiek niet werkloos mag toekijken. We moeten er alles aan blijven doen om deze mensen weer perspectief te geven op goed, betaald werk. Natuurlijk zijn er mensen met voldoende beroepskwalificaties die snel vrij weer uitstromen uit de bijstand. Met enige hulp en begeleiding komen die wel weer aan het werk.
Probleem vormen de mensen die zo’n achterstand op de arbeidsmarkt hebben opgelopen dat zij niet meer op eigen kracht uit hun bijstandssituatie kunnen komen. Voor hen zijn de publieke banen bedoeld zoals beheerders van speeltuinen, kinderboerderijen,  onderhoudsmedewerkers openbaar gebied en sportvelden, werkers in de (thuis)zorg.

In een eerder blog  schreef ik over het PvdA-plan om 500 werkplekken voor deze mensen te creëren in Enschede in de komende 4 jaren.  Maar we kunnen meer betekenen door flexibeler om te gaan met bijstandsgerechtigden. Waarom zouden mensen bijvoorbeeld naast hun bijstand niet legaal in deeltijd kunnen werken? Als je zo via kleine banen meer werkervaring opdoet kun je dit stap voor stap uitbreiden totdat je helemaal geen bijstand meer nodig hebt. Vooral voor alleenstaande moeders met jonge kinderen lijkt me dit een uitkomst.

De gemeente Enschede doet dit niet.  Hier is het zwart/wit: of je zit voor 100 procent in de bijstand óf je gaat er helemaal uit naar een 100 procent betaalde baan.  Een tussenweg bestaat niet. Wel is de gemeente “gemakkelijk” als het gaat om werken met behoud van uitkering, zonder dat er uitzicht is op een betaalde baan. Dat vind ik op deze manier niet kunnen.

Voor een korte periode kan het nuttig zijn om mensen voor te bereiden op betaald werk. Die baangarantie moet er dan wel zijn. Anders blijven de bijstandsgerechtigden in een uitzichtloze situatie en werken zij onbedoeld ook nog mee aan verdringing van banen. Bijstandsgerechtigden mogen geen gratis arbeidskrachten zijn! Ik hoor veel klachten van mensen in de bijstand over hun behandeling door de gemeente. Ze ervaren vaak een zeer strenge overheid die hen met wantrouwen behandelt. Een kwartier te laat komen op een afspraak betekent al korting op de uitkering.

Ook mensen in de bijstand verdienen respect en een goede begeleiding op maat. Ga uit van hun goede wil en stimuleer hen op een positieve wijze richting betaald werk. Minder straffen, meer belonen. Daar komen we verder mee.