Expositie David Bowie geeft indrukwekkend beeld van wereldster

Op bezoek bij mijn dochter in Londen, die daar woonde en studeerde, was ik van plan naar de intrigerende expositie “David Bowie Is” te gaan. Dat was bijna drie jaren geleden. Er was veel te doen rond deze tentoonstelling in het Victoria & Albert Museum. Ontzettend veel positieve publiciteit en meteen na de opening honderden meters lange rijen belangstellenden voor de ingang van dat museum.

Optimistisch en ook wel een beetje opgewonden probeerde ik een kaartje te krijgen. Nou, dat werd een enorme teleurstelling. In no time waren de tickets voor een half jaar uitverkocht. Ik viste achter het net. Een gemiste kans. Tot mijn stomme verbazing las ik via kranten en internet dat dezelfde expositie “David Bowie Is” vanaf eind 2015 te zien is in het Groninger Museum. Prachtig dat die Groningers dat voor elkaar hebben gekregen. Ik kocht meteen tickets, een tweede kans mag je natuurlijk nooit voorbij laten gaan. In februari kon ik dan toch naar “David Bowie Is”. Vlak voor die tijd kwam het schokkende bericht van het overlijden van een van mijn pophelden. En dan had hij ook net zijn laatste album uitgebracht op zijn verjaardag: Blackstar!   Dit alles bij elkaar maakte een bezoek aan “David Bowie Is” een bijzondere gebeurtenis. Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Toen David Jones, als David Bowie, zijn indrukwekkende loopbaan als popartiest/kunstenaar begon met Space Oddity, was ik een brugpieper van 13 jaar op de middelbare school. Ik was meteen verkocht. David Bowie schreef en zong prachtige liedjes, kleedde zich avangardistisch, was meteen al een rolmodel en cultheld voor een nieuwe generatie van de vrije expressie. Dat zou hij zijn leven lang blijven. Dat is ook heel goed te zien en te volgen bij de expositie “David Bowie Is”. Alle bezoekers krijgen een headset op en lopen daarmee door de hele tentoonstelling. Je hoort fragmenten van David zelf die vertelt over zijn leven, muziek, zijn ervaringen in de culturele en popscene over de hele wereld. Ook zijn bekendste nummers hoor je en die corresponderen met de dingen die je ziet: foto’s, teksten, zijn extravagante kleding op poppen, instrumenten.

Zo loop je al hummend op zijn bekende nummers als Heroes, Rebel en Let’s Dance door de expositieruimte. Je bent ook niet de enige. Bijna iedereen zingt, schuifelt en danst. Een echte happening.

Bijzonder zijn de originele liedteksten van Bowie. Je ziet friemelige zinnen geschreven op notitieblocs of van die multomap-vellen met stansgaatjes. Die gebruikte ik op school ook. Een typische ervaring om grote wereldhits in het handschrift van Bowie te zien op veredelde kladbladjes. “David Bowie Is”, ook veel opvallende kledingstukken, van futuristische pakken, tot vreemde breisels die hij om zijn magere lichaam drapeerde. Je krijgt ook een aardig inzicht in de speelflms waarin Bowie acteerde zoals in Merry Christmas mr Lawrence en The man who fel lto earth. David is een verdienstelijk mimespeler geweest. Dat vormde eigenlijk de basis voor zijn podiumoptredens. Zo leerde hij met zijn lichaam spelen en kon hij met gezichtsuitdrukkingen emoties weergeven.

De laatste jaren van zijn muzikale en kunstzinnige leven komen nauwelijks aan bod. Dat is wel jammer. Het allerlaatste wat je van David Bowie ziet is een videoclip van zijn allerlaatste album Blackstar. Een door de kanker opgebrande David Bowie zingt, doet nog wat danspasjes en….. sterft……..

“David Bowie Is”. David Bowie Was een popartiest van wereldformaat. Van hem en van zijn muziek zal ik mijn leven lang blijven genieten.                                                                                                                                                           De expositie is tot eind april te zien in het Groninger Museum. Een absolute aanrader!